O muiño da Seara
Moendo, moe que moe ...
Daquela en Santomé non che había muíño.
Cando na casa da tía Vicenta compría fariña, era o neno Eladiño,
(xa mozo), quen ocupábase de ir á Seara coa burra mailo millo.
O neno tíñache unha media moza na Seara, que mira tu, érache filla do muiñeiro.
Así cun dia, levando o millo a moer, dispois de atravesar o Ribeiro e subir a Costa da Serra,
apareceu no muiño da Seara.
O muiñeiro andábache coa moenda e il sentábase xunto a muiñeiriña, na banqueta do muíño.
Que sorte tivo aquel día, que de súpeto marchou a luz, e claro, estándoche tan a beira dela,
o rapaz empezou a remexer na muiñeira.
Xa ben fervente, zás, volveu a corrente. O Eladiño medio espelicado ergéuse disimulado,
mais co medo que collera, escapóulle un peido, que sintíuse no muíño todo.
- (Muiñeiro) Oes rapaz, ti és un pouco malvesado ou !
- (Rapaz) Perdone vostede, é que ise peido quixo saudar !
Coa vergonza que pasou, o rapaciño votou moito tempo sen aparecer polo muíño.
Unha noite no muíño
A Eladio Monea (in memoriam)
Foto : As Airas de Santomé coa Seara no fondo (18 Xullo de 2009)
Moradella editora
Ningún comentario:
Publicar un comentario