O burro de Maruxa de Terzas
Maruxa
vivía en Terzas, casou con Avelino e tiveron un fillo, Milucho, que foi
mecánico, primeiro en Barcelona e dispois en Nogueiró.
Daquelas,
Maruxa, tiña un burro, que a tía Angelina pidíalle prestado no verán, cando lle
viñan os netos. Os rapaces ían contentes ós eidos a cabalo do burro.
Acompañaban á avoa carrexando herba ou levando millo a moer.
Cando
ían as ardades, pola Veiga da Presoría ou polo Outeiro do Muiño, no primeiro descoido, o burro escapaba para
Terzas, seguramente cangado cós rapaces. Saía zurnindo pola igrexa abaixo
ata chegar ó patio de Maruxa. Os rapaces corrían atrás del mais nunca o daban
pescado. Gastaban o tempo turrando da corda mailo burro de volta para Santomé.
Á mañá os rapaces, coronáballes sacar o burro do curral das Airas e deixalo
espuxarse no patio.
Dispois
Angelina púñalle os aparellos e outra xornada de burro.
No
eido, Angelina ataba o burro nunha sobreira ou nun piñeiro, para que pacera o seu
xeito.
Coronábanlle
os toxos, máis aínda que a herba.
Un dia pola tardiña, volvendo da Fontela cun feixe de pendós, o burro escapou e
non se soubo del ata dous dias dispois.
O
probiño seica apareceu morto polo Tapado.
Dicíase
que morrera dunha fartura de toxos.
Co
tempo houbo quen lle apoñía ós nenos a sua morte, por causa de meterlle un garabato de toxo no cu.
A
Maruxa de Terzas (in Memoriam)
Foto
: Noreo en burro polos Cardedos (verán de 1984)
Moradella editora
Ningún comentario:
Publicar un comentario