Conto 5 : A radio

Por aquiles tempos, coa chegada da electricidade, pasou por Santomé un home a cabalo dun burro e alforxado.

Levaba consigo varias radios para vender, e repartiunas entre os homes do lugar.
Deixóulleas sen cobralas, para que probasen aquel gran invento.
Unha delas quedóulle a Amancio, para que remexera nela.

Ós poucos dias, volveu o bo home a rematar a venda.

A maioria quedaron coa radio, claro.

Mais Amacio, filosofou que aquel Telefunken falaba solo e non che habia xeito que escoitara a ninguén e entón non o quixo.

A Amancio Seijo (in memoriam) e Antonio do tio Evaristo

PD : Ó agrandar o retrato, veredes que o tamborete de Amancio e noviño, e seica os catro pés non lle asentan ben na terra do Curro. Ademais onde se pousa o cu tampouco lle chista moito, compririalle alí un chisco de palla e puxo o farricallo.


Moradella editora

Conto 4 : A morte

Un dia chegou a morte a Santomé.

Buscaba un home chamado tal e tal.

- Escoite boa muller , dixo, coñece vostede un tal .. 
   - Eu, non. Eiquí non che hai ninguén con ese nome , respondeu (mintindo,claro).
- Pois, teño anotado tal e tal , en Santomé, que raro.

A muller, a correr foi para onde o tal : 
- Escapa, escúndete, fuxe .., a morte anda a tras de ti.

O tal, non sabía que facer, e marchou para o bar das airas, que ó haber moita xente non dará conmigo, pensou el.
E puxo un sombreiro de palla para non ser recoñecido.

A morte farta de buscar e preguntar, decidiu marchar para o bar.
- Eu non podo marchar d'eiquí sin nadia !.
- Sabes que, vou levar aquil do sombreiro ....

(Tal i tal date por morto..)

"Cuando tu vienes airada todo lo barres de plano con tu flecha " (Jorge Manrique). 

A Eliseo Chimpacarros (in memoriam)

Moradella editora