Houbo unhos anos que Serafín Monea viña polo verán de vacacións a Santomé.
Como el era un bo cociñeiro e un home xeneroso, sempre organizaba e convidaba a un que outro xantar, alí nas Airas.
Un ano, chafallando pola praza de abastos, na capital, gustáronlle unhos caracolos que viu.
Así que agarrou duas saquetas deles e marchou á aldea.
En Santomé deixóunos colgados a babuxar no laranxo que tiña Angelina no inxido, á beira da súa cociña.
Pola tardiña, pasando Otilia por diante deles, pensou que os rapaces andábanche de gamberrotes e que lle deixaran aquiles coscos, que lle diron moito noxo.
Otilia agarrou as saquetas e zapateóunas a correr no contedor do lixo.
De volta, sentiu ós homes xogando ó dominó no bar, entre eles Serafín, dicindo :
- Pasado mañá vóuvos gobernar unhos caracolos cun mollo para xantar, que ides quedar quentes.
- Bo, iso aquí no hai que ch'o queira, á xente dánlle noxo, dixo Filimón.
- Ben, cando probedes, xa veredes que cousa máis boa.
Otilia ó sintir aquelo, pensou : mecágona !, non foron os rapaces.
A cousa quedou así.
Ós dous días, alá vai Serafín recoller os caracolos ó inxido, para meterlles a man e claro, non estaban xa no laranxo.
Entón, entrou na cociña onde Otilia :
- Oes, e logo os caracolos que deixara aquí diante ?
- Eu non che sei ren, dixo Otilia, comeríanos os cans.
- Como van comer caracolos os cans, iso eche imposíbile, contestou Serafín.
- Pois non sei, dixo Otilia.
Serafín remexeu para diante e para trás e non atopou, nin cans, nin caracolos, nin cascas, nin coscos siquera.
A cousa eche así, pode que a algún Santomequeiro lle saiban os caracolos,
mais si é así, ben seguro que botou unhos anos noutras culturas.
A Otilia e mais Serafín Monea (in memoriam).
Foto : /Comilota nas Airas , paella xentileza de Serafín Monea.
(polo verán do 1972)
Moradella editora
Ningún comentario:
Publicar un comentario