Dispois da guerra a fame érache
moita.
Entón ter un fillo facendo o servizo militar era bo, xa que non xantaba nin durmía na casa.
Mais tamén doutro xeito, non chistaba o feito de non poder contar con el no traballo.
Con sorte e traballando duro, na casa tíñase algún leite, millo para bica, algo de viño e unhas lengüizas, un pouco de lardo, e ovos poucos, que había que vendelos xunto co lacón mailo xamón da mata.
Se habia algúns cartos do xornal da Ribeira, non chegaban a nada.
Velaí que un día chegou unha nova, carta dun fillo, dicindo :
Queridos pais :
Compríanme cinco pesos, para
poder vir á casa de volta no tren, a pasar unhos días convosco.
Dende Barbantes xa virei a pé.
E o pai respondéulle,
Querido fillo :
A carta que enviaches pidíndome cinco pesos, non a recibín.
Pola presente aquí todos che estamos ben.
Os tíos e primos mándanche moitos recordos e a túa avoa reza cada noite por ti.
Sen máis, recibe unha forte aperta dos teus pais.
A Eladio Monea (in memoriam)
Foto : Antonio Vicente Monea, de pé coa gorra de viseira
(no campamento de Sant Climent Sescebes en Girona, polo 1970).
Moradella editora
Dende Barbantes xa virei a pé.
E o pai respondéulle,
Querido fillo :
A carta que enviaches pidíndome cinco pesos, non a recibín.
Pola presente aquí todos che estamos ben.
Os tíos e primos mándanche moitos recordos e a túa avoa reza cada noite por ti.
Sen máis, recibe unha forte aperta dos teus pais.
A Eladio Monea (in memoriam)
Foto : Antonio Vicente Monea, de pé coa gorra de viseira
(no campamento de Sant Climent Sescebes en Girona, polo 1970).
Moradella editora
Ningún comentario:
Publicar un comentario